بدانکه مبدع ابداع اوست بی آلت

ز لطف داده وطنشان دوازده جوسق

میان گنبد فیروزه رانده بحر محیط

میان آب چنین خاک توده معلق

گواه بس بود ای شوربخت خام خلق

چو ظن بری که به خود برشد آسمان بلند

گهی ز گردش او روشنی و گاه غسق