چو ظن بری که به خود برشد آسمان بلند

میان آب چنین خاک توده معلق

بدانکه مبدع ابداع اوست بی آلت

گواه بس بود ای شوربخت خام خلق

گهی ز گردش او روشنی و گاه غسق

نه بی نمایش خلاق شد مهیا خلق

نه بی کفایت وراق شد نگار ورق