نه بی کفایت وراق شد نگار ورق

چو ظن بری که به خود برشد آسمان بلند

گهی ز گردش او روشنی و گاه غسق

نه بی نمایش خلاق شد مهیا خلق

جز او به صنع که آرد چو عیسیی ازدم

جز او به لطف که سازد چو موسیی ز علق

که برفرازد هر بامداد مطلع صبح