دشمنان با یک دهن پر خنده کانک قد هلک

پای چون هیزم شکسته دل چو آتش بی قرار

مانده در اطوارد و دودم چو ماهی در شبک

دوستان با یک جگر پر خون که اینک قد مضی

آسمان خود سال و مه با بنده این دستان کند

در دیش با خیش دارد در تموزش با فنک

شکر یزدان را که این یک دست بوسش داد دست