گرچه زنور و سایه برون شد گذار ملک

تقدیر گرد باره حزم تو طوف کرد

گفتا زهی اساس که دارد حصار ملک

از سایه وقوف تو بیرون نیافتند

دایم چو خلق ساعت از امداد سعی تو

نونو همی فزاید خویش و تبار ملک

ای بارگاه تو افق آفتاب عدل