ابر را گفتم چه گویی در محیط دست او

زان ز ماهش نعل کردستند و از پروین ستام

دایه جود ترا گفتم کرا خواهی رضیع

گفت باری آز را کو نیست امکان فطام

گفت هان درمی کشی یا نه زبانت را به کام

گفتمش چون گفت هرگز دیده ای ای ساده دل

فتوی از محض کرم مفتی ز ابنای لئام