صید کم ناید چو مستظهر بود از دانه دام

سکه را لب گشته از شادی نامش خنده ناک

خطبه را رخ گشته از تاثیر ذکرش لعل فام

ملک را رای تو گر افزون کند نشگفت ازآنک

عالمی معمور خواهد شد ز عدل تو چنانک

عون تو بیرون نهد رخت خرابی از مدام

صاحبا من بنده را بی خدمت میمون تو