گرچه انعام تو عام آمد ادای شکر آن

عون تو بیرون نهد رخت خرابی از مدام

صاحبا من بنده را بی خدمت میمون تو

هیچ شب حامل نشد الا به صبحی همچو شام

خاصه اندر ذمت من بنده دارد حکم وام

زانکه بر من همچو روزی دایم و بی سابقه است

خرد باشد این چنین انعام وانگه بر دوام