با طبع پر لطیفه چو دریا و معدنم

آن دوستکام خواجه دنیا کز اعتقاد

بی بندگیش دشمن خویش و چه دشمنم

ای صدر آفرینش از اقبال آفرینت

با این همه کمال تو در هر مباحثه

آن لکنتم دهد که تو پنداری الکنم

زایندگی خاطر آبستنم چه سود