که مرا در فراق خدمت تو

کز هزارت یکی شود معلوم

به خدایی که قایمست به ذات

نه چو ما بلکه قایمی قیوم

جان ز غم مظلم است و تن مظلوم

باز مرحوم روزگار شدم

تا که از خدمتت شدم محروم