هین که معلومم از جهان جانیست

پدرم هم جهول بود و ظلوم

ای دریغا که جز سخن بنماند

زان همه کارها یکی منظوم

وان چو معلوم صوفیان شده شوم

باز خر زین غمم چه می گویم

حاش للسامعین چه غم که غموم