آخر این روزگار جافی را

تا دل از نایبات ماند حزین

وانچنان سیر چون رخ شطرنج

به دلش زد به جنبش فرزین

که به جاه تو دارد این تمکین

خود نپرسی یکی ز روی عتاب

که چه می خواهد از من مسکین