خود نپرسی یکی ز روی عتاب

به دلش زد به جنبش فرزین

آخر این روزگار جافی را

که به جاه تو دارد این تمکین

که چه می خواهد از من مسکین

تا چو زین بسترم خلاص دهد

آستان تو باشدم بالین