تا چو زین بسترم خلاص دهد

که به جاه تو دارد این تمکین

خود نپرسی یکی ز روی عتاب

که چه می خواهد از من مسکین

آستان تو باشدم بالین

تا زمین را طبیعتست آرام

تا زمان را گذشتنست آیین