الا زبان رمح ترا آسمان نگفت

هر کو کند مطالعه لوح گمان تو

جوزا به پیش طالع سعدت کمر ببست

چون دست بخت بست کمر بر میان تو

کای سر فتح سخره کشف و بیان تو

بر آتش اثیر نهادند اختران

رمح سماک از چه، ز سرم سنان تو