رمح سماک از چه، ز سرم سنان تو

الا زبان رمح ترا آسمان نگفت

کای سر فتح سخره کشف و بیان تو

بر آتش اثیر نهادند اختران

گر با زمانه تیغ تو گوید که آب فتح

اندر کدام چشمه بود گوید آن تو

بر ذروه وجود رساند خدنگ خویش