گر با زمانه تیغ تو گوید که آب فتح

کای سر فتح سخره کشف و بیان تو

بر آتش اثیر نهادند اختران

رمح سماک از چه، ز سرم سنان تو

اندر کدام چشمه بود گوید آن تو

بر ذروه وجود رساند خدنگ خویش

شست شهاب اگر به کف آرد کمان تو