شست شهاب اگر به کف آرد کمان تو

واندر مراتب هنر ابنای ملک را

آیین وسان دگر شد از آیین وسان تو

بر ذروه وجود رساند خدنگ خویش

تا شاخ را ز باد صبا تربیت بود

بیخ فنا برآمده از بوستان تو