ز غیبت تو دمی بود و صدهزاران آه

چه داند آنکه ندیدست کاندرین مدت

چه نالهای حزین بود و حالهای تباه

ز فرقت تو دلی بود و صدهزاران درد

در انتظار تو چشم عوام گشته سپید

وز افتراق تو روی خواص گشته سیاه

چو صد هزار خلایق ز بهر آمدنت