تویی که پشت و پناهی به خلق خلقی را

خدای عز و جل داشت زان قضات نگاه

بلی بسوزد چشم قضا ز روی رضا

از آن به عین رضا می کند سوی تو نگاه

خدای لاجرمت یار بود و پشت و پناه

خلاص داد سپهرت گرت سپاه نبود

به هر طریق که باشد سپهر به که سپاه