که نان چند بدادی به رسم بی گه و گاه

درازدستی جودت به غایتی برسید

که دست آز و زبان نیاز شد کوتاه

اگر ز حاتم طائی مثل زنند به وجود

تویی که جان به خطر دادی از حمیت دین

زهی چو حاتم طائی غلام تو پنجاه

نه حاتم آنکه چو حاتم هزار بنده اوست