در صحبت او به که بوی در شب و شبگیر

ماهست اگر چنگ زند ماه به خرگاه

تا وقت سحرگه من و او در شب دوشین

بی مشغله و بی غلبه یک دل و یکتاه

با صورت او به که خوری می گه و بیگاه

من باده همی خوردم و او چنگ همی زد

من شعر همی خواندم او ساخت همی راه