همیشه تا که بسیطست خاک را میدان

بر آن دروغ تمامست این قصیده گواه

به خون زرق مرا پیرهن بیالودند

وگرنه پاکتر از گرگ یوسفم به گناه

همیشه تا که محیطست چرخ را خرگاه

بسیط این به مراد تو باد در بد و نیک

محیط آن به رضای تو باد بی گه و گاه