به شتابی که وداعم نه رهی کرد و نه راه

چون برانگیخت مرا رفت و چراغی بفروخت

بی تحاشی چو رفیقی که بود از اشباه

تا که من جامه بپوشیدم و بیرون رفتم

او برون برد به در مفرش و آورد ستور

محملی بست مرا کرد چو شاهی بر گاه

گفت ساکت شو و هشدار و به تعجیل براند