ترک فرمان به همه روی گناهست گناه

به سعادت به سوی آخر خود باز خرام

که ترا پایه بلندست و مرا ره کوتاه

این همی گفتم و او دست همی کوفت که نی

متنبه شدم و قصد عنانش کردم

بخت آنجا به من و پایه من کرد نگاه

گفت ما را به در شاه فراموش مکن