جان از آن رجعت بر فور پر از واشوقاه

بیتکی چند بخوان لایق این حال و برو

بر غلامان ملک تنگ چه داری خرگاه

همچنان کردم و این شعر ادا کردم و رفت

پای یالیت ز پس دست مناجات ز پیش

کای بهستی تو بر هرچه وجودست گواه

بخت بیدار ملک را ملکا دایم دار