ناوک عصمت بدوزد چشم روز

کاندرو جز کبریا را نیست راه

از سیاست آسمان بندد تتق

گرچه در اندیشه سازی بارگاه

گر کند در سایه چترت نگاه

پیش مهدت چاوشان بیرون کنند

آفتاب و سایه را از شاهراه