یکبار نسیمی ز رضای تو وزیده

پشتی شده در نیک و بد ابنای جهان را

هر پشت که در صدر تو یک روز خمیده

دندان خزان کند بر آن شاخ که بر وی

زنبور خزر فضله لطف تو سرشته

آهوی ختن کشته خلق تو چریده

در عهد نفاذ تو ز پستان پلنگان