تا زبان زخمه بود چون به حدیث آید عود

زانکه غم در نفسش تعبیه دارد مه دی

دشمنت کرمک پیله است که بر خود همه سال

کفن خود تند این را به دهان آن از قی

تا دهان نغمه بود چون به خروش آید نی

سرو وش در چمن باغ معالی می بال

تا جهانی کمر امر تو بندند چو نی