تا جهانی کمر امر تو بندند چو نی

تا زبان زخمه بود چون به حدیث آید عود

تا دهان نغمه بود چون به خروش آید نی

سرو وش در چمن باغ معالی می بال

در هر آن دل که ز اقبال تو درد حسدست

داروی بازپسین باد برو یعنی کی