در هر آن دل که ز اقبال تو درد حسدست

تا دهان نغمه بود چون به خروش آید نی

سرو وش در چمن باغ معالی می بال

تا جهانی کمر امر تو بندند چو نی

داروی بازپسین باد برو یعنی کی