چون بفرمود برو راه تنعم برگیر

برمگرد از لب بحر این بنشان آن بزدای

گر ز خاصت دهد از خاص تو بیهوده مگوی

ور ز توزیع، ز توزیع تو یافه مدرای

بنشین فارغ و دم درکش و زحمت مفزای

چمنی داری در طبع، درو خوش می گرد

گل معنی می چین سرو سخن می پیرای