بنشین فارغ و دم درکش و زحمت مفزای

گر ز خاصت دهد از خاص تو بیهوده مگوی

ور ز توزیع، ز توزیع تو یافه مدرای

چون بفرمود برو راه تنعم برگیر

چمنی داری در طبع، درو خوش می گرد

گل معنی می چین سرو سخن می پیرای

گشت بی فایده کم زن که نه بادی نه دخان