درع داودی کند در دستها زین پس پری

آفتاب از بیم آن کین جرم را نسبت بدوست

همچو کلکت زرد شد بر گنبد نیلوفری

گر نفاذ دیو بندت باس آهن بشکند

ای به جایی در خداوندی کز آنسو جای نیست

می توانی چون همی از آفرینش بگذری

بر بساط بارگاهت جای می جست آفتاب