بر بساط بارگاهت جای می جست آفتاب

درع داودی کند در دستها زین پس پری

ای به جایی در خداوندی کز آنسو جای نیست

می توانی چون همی از آفرینش بگذری

چرخ گفتش خویش را چند بر جایی بری

باد را هردم بساطت گوید ای بیهوده رو

عرش داری زیر پاهان تا به غفلت نسپری