چرخ گفتش خویش را چند بر جایی بری

ای به جایی در خداوندی کز آنسو جای نیست

می توانی چون همی از آفرینش بگذری

بر بساط بارگاهت جای می جست آفتاب

باد را هردم بساطت گوید ای بیهوده رو

عرش داری زیر پاهان تا به غفلت نسپری

در چنین حضرت که از فرط تحیر گم شود