در چنین حضرت که از فرط تحیر گم شود

چرخ گفتش خویش را چند بر جایی بری

باد را هردم بساطت گوید ای بیهوده رو

عرش داری زیر پاهان تا به غفلت نسپری

سمت وزن و قافیت بر بونواس و بحتری

از قصور مایه یا از قلت سرمایه دان

گر تحاشی می کند از خدمت تو انوری