باد را هردم بساطت گوید ای بیهوده رو

می توانی چون همی از آفرینش بگذری

بر بساط بارگاهت جای می جست آفتاب

چرخ گفتش خویش را چند بر جایی بری

عرش داری زیر پاهان تا به غفلت نسپری

در چنین حضرت که از فرط تحیر گم شود

سمت وزن و قافیت بر بونواس و بحتری