روزگار از عرصه او یک عرض را جوهری

آتش سیال دیدستی در آب منجمد

گر ندیدستی بخواه از ساقیانش ساغری

هست مصر جامع هستی از آن خارج نیافت

آسمان دیگر است از روی رتبت گوییا

واندرو هر ساکنی قایم مقام اختری

آفتاب و ماه او پیروزشاه و صاحبند