آسمان ابریق شریان را گشاید نایژه

تا سوار خویش را یابد بباید رهبری

از پس گرد سپه برق سنان آبدار

همچنان باشد که اندر پرده شب اخگری

تا بشوید روزگار از گرد هیجا خنجری

هر کمان ابری بود بارنده پیکان ژاله وار

هر سنان برقی شود هر بارگیری صرصری