عیش من زین افترا تلخی گرفت و تو هنوز

افترا کردن بدو درگیرد از دیو و پری

باز دان آخر کلام من ز منحول حسود

فرق کن نقش الهی را ز نقش آزری

چربک او همچنان چون جان شیرین می خوری

مرد را چون ممتلی شد از حسد کار افتراست

بد مزاجان را قی افتد در مجالس از پری