بد مزاجان را قی افتد در مجالس از پری

عیش من زین افترا تلخی گرفت و تو هنوز

چربک او همچنان چون جان شیرین می خوری

مرد را چون ممتلی شد از حسد کار افتراست

چون مر او را واضع خر نامه گیرد ریش گاو

گاو او در خرمن من باشد از کون خری

آن نمی گویم که در طی زبان ناورده ام