چون مر او را واضع خر نامه گیرد ریش گاو

چربک او همچنان چون جان شیرین می خوری

مرد را چون ممتلی شد از حسد کار افتراست

بد مزاجان را قی افتد در مجالس از پری

گاو او در خرمن من باشد از کون خری

آن نمی گویم که در طی زبان ناورده ام

آن هجا کان نزد من بابی بود از کافری