آفتاب و آب کرد این آتشی آن مجمری

باز شد چون قدرتش گیسوی شب را شانه کرد

در خم ابروی گردون دیدهای عبهری

بزم صنعش را زنیلوفر چو گردون عود سوخت

آنکه اندر کارگاه کن فکان ابداع او

بی اساس مایه ای از مایهای عنصری

داد یک عالم بهشتی روز ازرق پوش را