این همه بگذار آخر عاقلم در نفس خویش

گشته امروز اندرو چون آفتاب خاوری

با چنانها این چنینها زاید از خاطر مرا

ای عجب از آب خشکی آید از آتش تری

کادمی را عقل هست از ممکنات اکثری

پس چه گویی هجو گویم خطه ای راکز درش

گر درآید دیو بنهد از برون مستکبری