گر درآید دیو بنهد از برون مستکبری

این همه بگذار آخر عاقلم در نفس خویش

کادمی را عقل هست از ممکنات اکثری

پس چه گویی هجو گویم خطه ای راکز درش

تا تو فرصت جوی گردی وز کمین گاه حسد

غصه ده ساله را باری به صحرا آوری

هیچ عاقل این کند جز آنکه یکسو افکند