از عقاب و پوستینش گر نگوید به بود

بس که پرگاری کند او چون تو کردی مسطری

این دقایق من چنان ورزم که از بی فرصتی

سکته گیرد این و آن گر بوفراس و بحتری

گرچه در دریا تواند کرد خربط گازری

چند رنجی کز قبولم تازه شاخی می دمد

هرکجا پنداری ای مسکین که بیخی می بری