بزرگیهات را روزی تصور کرد عقل کل

سپهر عفو و خشمت نقشبند عزت و خواری

به آسانی فکندی سایه حشمت بر آن پایه

که نور آفتاب آنجا نگردد جز به دشواری

نهایت را درو سرگشته دید از چه ز بسیاری

اگر بر گوهر می سایه ای افتد ز پاس تو

نبیند تا قیامت هیچ مستی پشت هشیاری