نهایت را درو سرگشته دید از چه ز بسیاری

به آسانی فکندی سایه حشمت بر آن پایه

که نور آفتاب آنجا نگردد جز به دشواری

بزرگیهات را روزی تصور کرد عقل کل

اگر بر گوهر می سایه ای افتد ز پاس تو

نبیند تا قیامت هیچ مستی پشت هشیاری

وگر داند که تشریف قبول خدمتت یابد