نگر تا خویشتن را کمتر از عالم نپنداری

وگر داند که تشریف قبول خدمتت یابد

ستاند سایه از پس رفتن خصم تو بیزاری

تو آن صدری که عالم را کمال آمد وجود تو

در اوصاف تو عاجز گشته ام یارب کجا یابم

کسی کاندر بیابان این دهد طبع مرا یاری

ز لطف آن کرده ای با جان غمناکم که در شبها